Tuesday, August 01, 2006

నువ్వు లేకపోయినా


అనుకోకుండా కలిసి
అడగకుండా యదలో చేరి
ఆశలు రేపి ఆశయం చూపి
మనిషిని చేసి
మనసుని దోచి
మదిలో నిలిచిన ఆమె నన్నొదిలి వెళితే..
నేను జీవించగలనా?
జీవించినా ఆమె జ్ఞాపకాలతో మామూలుగా మనగలనా?
అనుకొన్నా!
ఇది మూడేళ్ళ క్రితం మాట
కాని ఇంతలోనే బ్రతికేస్తున్నా

ఆమె జ్ఞాపకాలు మచ్చుకి సైతం లేకుండా

6 comments:

Anonymous said...

Hi madam, I have the same feeling with my girl friend, but that was not 20 years ago, that was two years ago...anyway it is so nice...please keep writing...

aditya said...

aditya

పవన్ said...

రాధిక గారు,
ఈ కవిత్వం copyrights(copy చేసే rights)నాకు ఇస్తారు.
చాలా చాలా బాగుందండి.

pushyami said...

very nice madam

Anonymous said...

chala baga rasaru naku chala dagaraga undi

మానస.. said...

లక్కీ... !!!
చివరి మూడు లైనులూ తీసేస్తే....
:) గత కొన్నేళ్లుగా.. ఇంకా అలా అనుకుంటూనే వున్నా..!!!